‘Wij proberen vooral een goede band op te bouwen’

Maar liefst drie opvolgers hebben Jan en Alida de Rooij: Nick (31), Renilda (24) en Janine (17), nu nog student. Samen met dochter Evita (28) vormen ze een hecht gezin waar het houden van vee altijd op de eerste plaats komt. In het Brabantse De Mortel en het naburige De Rips heeft de familie twee bedrijven met in totaal 4.500 kalveren. Het merendeel is bestemd voor de productie van blank kalfsvlees; een klein deel houden ze voor het rosésegment. Familie De Rooij houdt de dieren voor eigen rekening en risico. Dat is bijzonder, want negen van de tien kalverhouders met blankvleeskalveren hebben een contract met een integratie of andere contractgever.
Zoon Nick begon vijf jaar geleden met het aankopen van kalveren bij melkveehouders in de buurt. Het was de tijd waarin de eerste discussies ontstonden in de kalverhouderij over kortere ketens en regionale productie. Wat begon met de inkoop van kalveren bij een goede vriend die melkveehouder is, is uitgegroeid tot zo’n vijftien tot twintig collega-veehouders in de omgeving waar de familie kalveren ophaalt. Hoewel Nick de inkooptak heeft opgezet, is het nu zijn zus Renilda die de scepter zwaait over deze nieuwe bedrijfstak. “We maken de keten een stukje korter, met minder handelsmarges.”

Doel: meer regionale kalveren
De aankoop van kalveren vormt inmiddels ongeveer 15 procent van hun totale behoefte. Het doel is om dit in de komende jaren verder te laten stijgen. De manier van werken vraagt wel om een andere bedrijfsvoering op het kalverbedrijf. Waar normaal gesproken alle kalveren dezelfde leeftijd hebben, werkt familie De Rooij met veertien leeftijdsgroepen. Elke twee weken vormen ze een nieuwe groep kalveren, eventueel aangevuld met dieren van een verzamelcentrum. Zo veel mogelijk zelf aangekochte kalveren starten ze op. Wanneer de leeftijden te ver uiteenlopen, gaan de overtallige kalveren naar een verzamelcentrum.
De jonge dieren die nieuw binnenkomen worden in een aparte stal opgevangen en gaan na enkele weken als groep naar een nieuwe afdeling. Omdat er op beide kalverbedrijven relatief veel kleinere stallen en afdelingen aanwezig zijn, kunnen de groepen goed gescheiden worden. Dat houdt de besmettingsdruk laag. Dit is belangrijk, erkent Renilda: jonge kalveren zijn gevoelig voor luchtweginfecties. Door groepen van elkaar te scheiden, verspreiden ziektekiemen zich minder snel.

Bepaalde gunfactor aanwezig
Van melkveehouders hoort Renilda vaak dat zij het waarderen dat hun kalveren slechts een korte transportafstand afleggen. “Natuurlijk moet de prijs ook goed zijn”, erkent ze, “maar dat is niet het enige wat telt.” Er speelt ook een bepaalde gunfactor mee. “Mijn broer en ik zijn jong. Wij zijn de nieuwe generatie veehouders met wie zij de komende jaren samenwerken.”
Renilda wil vooral een goede band opbouwen met haar melkveehouders. Zeker in tijden dat er weinig kalveren zijn en de nuka-prijzen sky high gaan. “Wij willen elk kalf goed betalen en niet bij één veehouder te duur inkopen waardoor we bij een andere minder moeten betalen.”

Eigen systeem van betaling
Renilda en Nick hebben ook een eigen betaalsysteem ontwikkeld. Dit is afhankelijk van het uiteindelijke karkasgewicht van het kalf, het type en het percentage uitval van het betreffende bedrijf. Melkveehouders krijgen een bonus op de aankoopprijs van enkele tientjes als de dieren het op het kalverbedrijf goed hebben gedaan.
Door de goede band met melkveehouders staan deze open voor advies, merkt Renilda. Denk aan voldoende en goede biest — ook voor de stierkalveren — en zeker geen antibioticamelk verstrekken. Melkveehouders worden hierop geselecteerd. “Soms hoor ik zulke verhalen bij andere melkveehouders. Daar kan ik behoorlijk chagrijnig van worden. Dat kan namelijk de reden zijn waarom bij ons een kuur niet meer aanslaat.”
Wat de jonge onderneemster ook belangrijk vindt, is de uitwisseling van informatie. Omdat men elkaar goed kent en weet dat het kalf in de buurt blijft, wordt er openlijk gesproken over de kwaliteit van het kalf, eventuele bijzonderheden en toegepaste medicatie. Deze informatie helpt om het management op het kalverbedrijf aan te passen, wat de opstart vergemakkelijkt.

Hoge nuka-prijs, betere kwaliteit
Renilda vindt het belangrijk dat de opfok van stierkalfjes bij de melkveehouder niet zomaar ‘erbij hangt’. Idealiter krijgen ze dezelfde aandacht als de vaarskalveren. “Voor ons is het kalf het uitgangsmateriaal waarmee wij een inkomen moeten verdienen.” Nu de nuka-prijzen in 2025 hoog zijn geweest, merkt ze dat dit de kwaliteit ten goede komt. “Een kalf een week langer laten staan levert nu direct extra geld op.”
Welk huisvestingssysteem het beste is op het melkveebedrijf durft ze niet te zeggen. Alle systemen zijn volgens haar geschikt, zolang de kalveren maar droog en uit de wind staan en de infectiedruk laag blijft. “Binnen elk huisvestingssysteem is het mogelijk om goede kalveren af te leveren. Het ligt vooral aan het management van de veehouder of hij dit kan waarmaken.”

Weekje overslaan kan niet
Ondanks de positieve ervaringen met eigen inkoop, kleven er ook nadelen aan. Een weekje overslaan met het ophalen van kalveren is geen optie; het is arbeidsintensief werk. Dat geldt ook voor de opstartperiode van de jonge kalveren. Waar dit normaal gesproken enkele weken duurt gedurende een volledige mestronde van zeven maanden, is dat nu een dagelijkse klus. Bovendien neemt Renilda alle rassen mee: blauw, zwart en van verschillende gewichten. Een goed kalf is bijna nooit te duur, maar een minder kalf bijna altijd. “Samen met onze melkveehouders blijven we daarom werken aan een hogere kwaliteit. Want dat biedt voor ons allebei kansen.”

Foto: Door weer en wind haalt Renilda de Rooij kalveren op